જાનાર તો જાતા રહ્યા, સદગુણ એનાં સાંભરે,
લાકો લુંટાવો તોય એ મરનાર પાછા ના મળે…જાનાર તો
વૈભવ મળે, કીર્તિ મળે,લક્ષ્મી ગયેલી સાંપડે,
એ સૌ મળે આ જગતમાં, મરનાર પાછા ના મળે…જાનાર તો
મરનાર અગ્નિમાં બળે, જોનાર અગ્નિવીણ જલે,
રોયા કર્યેથી શું વળે, મરનાર પાછા ના મળે…જાનાર તો
વૈદ્યો, હકીમો, ડોક્ટરો,વિજ્ઞાનીઓ મોટા મળે,
ક્ષણ એક જીવન ના મળે,મરનાર પાછા ના મળે…જાનાર તો
રોનાર કોઇ રોશો ન બાપુ, નિયમ છે કુદરત તણો,
જોનાર સૌ જોતા રહે, મરનાર પાછા ના મળે….જાનાર તો

ભીતરનો  ભેરૂ મારો, આતમો ખોવાણો રે
મારગનો ચીંધનારો ભોમિયો ખોવાણો રે
હે…વાટે વિસામો લેતો જોયો હોય તો કહેજો…ભીતરનો ભેરૂ
એના રે વિના મારી કાયા છે પાંગળી ને,
નજર્યું છતાંયે મારી આંખું છે આંધળી,
મારા રે સરવરિયાનો હંસલો ખોવાણો રે
હે…સરવરમાં તરતો કોઇએ જોયો હોય તો કહેજો…ભીતરનો ભેરૂ
તનડું રૂંધાયું મારું, મનડું રૂંધાયું ને,
તારા તૂટ્યાને અધવચ ભજન નંદવાયું રે,
કપરી આંધીમાં મારે દીવડો ઝડપાયો રે,
હે….આછો સળગતો કોઇએ જોયો હોય તો કહેજો…ભીતરનો ભેરૂ

જીવન અંજલિ થાજો મારું જીવન અંજલિ થાજો.
ભૂખ્યાં કાજે ભોજન બનજો, તરસ્યાનું જળ થાજો,
દીન-દુખિયાનાં આંસુ લો’તાં, અંતર કદી ન ધરાજો…મારું જીવન અંજલિ થાજો.
સતની કાંટાળી કેડી પર પુષ્પ બની પથરાજો,
ઝેર જગતનાં જીરવી જીરવી, અમૃત ઉરનાં પાજો…મારું જીવન અંજલિ થાજો.
વણથાક્યાં ચરણો મારાં નિત તારી સમીપે ધાજો,
હૈયાનાં પ્રત્યેક સ્પંદને, તારું નામ રટાજો…મારું જીવન અંજલિ થાજો.
વમળોની વચ્ચે નૈયા મુજ, હાલક્ડોલક થાજો,
શ્રદ્ધા કેરો દીપક મારો, ના કદી ઓલવાજો…મારું જીવન અંજલિ થાજો.
—કરસનદાસ માણેક

ઓ કરુણાના કરનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી.
ઓ સંકટના હરનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી.
મારાં પાપ ભર્યાં છે એવાં, હું ભૂલ્યો કરવી સેવા,
મારી ભૂલોના ભૂલનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી…ઓ કરુણાના કરનારા,
હે પરમ કૃપાળુ વ્હાલા,મેં પીધા વિષનાં પ્યાલા,
મારા જીવન રક્ષણહારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી…ઓ કરુણાના કરનારા,
હું અંતરમાં થઇ રાજી, ખેલ્યો છું અવળી બાજી,
અવળી-સવળી કરનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી…ઓ કરુણાના કરનારા,
ભલે છોરૂં કછોરૂં થાયે, તું માવતર કહેવાયે,
મીઠી છાયા દેનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી…ઓ કરુણાના કરનારા,
મને મળતો નથી કિનારો, મારો ક્યાંથી આવે આરો,
મારા સાચા ખેવનહારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી….ઓ કરુણાના કરનારા,
છે જગનું જીવન ઉદાસી, તારે ચરણે લે અવિનાશી,
રાધાના દિલ રમનારા, તારી કરુણાનો કોઇ પાર નથી…ઓ કરુણાના કરનારા,

મુખડાની માયા લાગી રે, મોહન પ્યારા,
મુખડું મેં જોયું તારું, સર્વ જગ થયું ખારું,
મન મારું રહ્યું ન્યારું રે, મોહન પ્યારા…મુખડાની માયા લાગી રે,
સંસારીનું સુખ એવું, ઝાંઝવાનાં નીર જેવું,
તેને તુચ્છ કરી ફરીએ રે, મોહન પ્યારા…મુખડાની માયા લાગી રે,
સંસારીનું સુખ કાચું, પરણીને રંડાવું પાછું,
તેને ઘેરે શીદ જઇએ રે, મોહન પ્યારા…મુખડાની માયા લાગી રે,
પરણું હું તો પ્રિતમ પ્યારો, અખંડ સૌભાગ્ય મારો,
રંડાવાનો ભય ટાળ્યો રે, મોહન પ્યારા…મુખડાની માયા લાગી રે,
મીરાંબાઇ બલિહારી, આશા મને એક તારી,
હવે હું તો બદભાગી રે, મોહન પ્યારા…મુખડાની માયા લાગી રે,
—મીરાંબાઇ

માડી તારું કંકુ ખર્યું ને સૂર જ ઉગ્યો,
જગમાંથી જાણે પ્રભુતાએ પગ મૂક્યો…..કંકુ ખર્યું ને સૂર જ ઉગ્યો,
મંદિર સરજાયું ને ઘંટારવ જાગ્યો,
નભનો ચંદરવો મા એ આંખ્યુંમાં આંજ્યો,
દીવો થાવા મંદિરનો ચાંદો આવી પૂગ્યો…કંકુ ખર્યું ને સૂર જ ઉગ્યો,
માવડીની કોટમાં તારાનાં મોતી,
જનનીની આંખ્યુંમાં પૂનમની જ્યોતિ,
છડી પોકારી માની,મોરલો ટહુક્યો….કંકુ ખર્યું ને સૂર જ ઉગ્યો,
નોરતાના રથના ઘૂઘરારે બોલ્યા,

એકલા જવાના મનવા, એકલા જવાના
સાથી વિના, સંગી વિના, એકલા જવાના…..એકલા જવાના મનવા
કાળજાની કેડીયે, કાયાના સથવારે,
કાળી કાળી રાતલડીએ છાયાના સથવારે,
કાયા ના સાથ દે ભલે, છાયા ના સાથ દે ભલે,
પોતાના જ પંથે, પોતાના વિનાના,
સાથી વિના, સંગી વિના, એકલા જવાના…એકલા જવાના મનવા
આપણે યે એકલાને કિરતારે એકલો,
આપણા જીવોને તેનો આધાર એકલો,
એકલા રહીયે ભલે, વેદના સહીયે ભલે,
એકલા રહીને ભેરૂ, થાય બધાના,
સાથી વિના, સંગી વિના, એકલા જવાના…એકલા જવાના મનવા

મારે મંદિરીયે આવો પ્રભુજી
ધૂપદીપનાં મંજીરાને મૃદંગનો નહીં સાથ,
તંબૂરાના તાર વિનાનું રણઝણતું દિલ આજ…મારે મંદિરીયે આવો
નહીં નૈવેદ્ય ને પૂજા અર્ચા,નહીં અબીલને ગુલાલ,
જીવનનું કંકુ લઇને જોઉં છું તુજ વાટ…મારે મંદિરીયે આવો
જનસેવાના યજ્ઞકુંડની જ્વાળા ઝળકે આજ,
અજવાળીને હ્રદય મંદિરે ધ્યાન ધરું તવ કાજ…મારે મંદિરીયે આવો